Hello world!

De weg van gemengde gevoelens

Sinds ik twee weken geleden uit Cochabamba vertrokken ben reis ik nu 4 maanden alleen, dat is sinds de trip met de Italianen. In Bolivia was ik behoorlijk alleen maar niet echt eenzaam, ik heb me volledig op studeren gericht. Zonder telefoon en al te veel contact met de mensen in de school (veelal vrijwilligers uit Duitsland) kon ik 8 tot 10 uur per dag studeren. Niet veel gezelligheid dus maar een vorm van rust heb ik zeker ervaren. Sinds ik weer onderweg ben echter voel ik de eenzaamheid tot op mijn botten; waar ben ik in vredesnaam mee bezig?

Hoofdpijn, geen aandacht voor eten, verdwaald raken in de vele plannen, geen idee waar te gaan in de volgende stad. Studie ontwijkend gedrag, piekeren en niet tot enige vorm van mindfullness komen; waar ik eerst maanden lang met opgeheven hoofd in de wolken was, was het de afgelopen weken mistig en ging ik gebukt onder twijfel. En wat is het dan moeilijk om de vruchtbaarheid van deze onderneming in te zien, laat staan te voelen. Het zijn de perikelen waarvoor ik (langdurig en alleen) op reis ben, maar als ze er zijn is het toch anders dan in de boeken. Ik denk ondertussen dat het boek Siddhartha (1922, Hermann Hesse) een behoorlijk rooskleurig verhaal is van een reis waar ik me vaak in herken.

PB100307_resized_0

I discovered I never really wait, not for a train or a hitchhike, not in life. Nor for the super cool technical tour at Itaipu!

 

“Having patience is not the same as being good at waiting” (one of the many wise people I meet on the road)

Ik ben bij de Itaipu hydrodam in Zuidoost Paraguay en zit in een grote tuin naast het bezoekerscentrum. De planten die we in Nederland in de huiskamer hebben komen hier vandaan maar zijn rustig 50x groter. Ik zie in een half uur 5 verschillende prachtige vlinders en verschillende vogels in de felste kleuren van het dierenrijk. Mijn hoofd en lijf voelen eindelijk wat rust, buiten zijn geeft blijkbaar energie. Ik vind een schrijf-grage pen in mijn tas. Ik heb een paar uur te doden voor de (tweede) technische tour in de waterkrachtcentrale vanmiddag. Dit is het type wachten waar ik van houd, een paar lege uren als een open plek in het bos, met klaver en frisse lucht.

De eerste tour vanmorgen was vrij eenvoudig, over de dam met korte stops, te weinig tijd om de inmensheid van deze dam in je op te nemen. Twintig turbines die elk iedere seconde 700m³ water omzetter in elektriciteit voor 50 miljoen mensen! Wtf! Voor de technische tour echter moet je twee weken van tevoren reserveren. Na veel vragen, wat social engineering en vriendelijk geduld werd echter zojuist een uitzondering voor mij gemaakt, ik mag mee met een groep ingenieurs en bezoek dus straks de binnenkant van de dam, tegek! (Update: er was geen groep ingenieurs dus ik had een privé chauffeur en gids!)

Bovendien ben ik weer aan het liften (wat een vrijheid en het beste remedie tegen gepieker) en ontmoet ik twee uur geleden een Belgisch stel met een VW camper, heerlijk om contact te hebben in een taal waarin je elkaar kunt verstaan én begrijpen. Plannen gemaakt om vanavond samen te kamperen. Zien we elkaar weer over zes uur, maar dan in Argentinië :-)

 

“Ben je de hele tijd onderweg naar een toekomst die de voorwaarden heeft om blij te zijn, weg uit het hier en nu?” (een wijze vriend in Nederland)

Hoe ben ik hier nu weer terecht gekomen? Vraag ik me af.. Want de afgelopen twee weken waren strijd. Van Cochabamba via Sucre (Bolivia) en Asunción (Paraguay) naar hier; de Itaipu dam vlakbij Ciudad del Este. Onderweg een kleinschalig PsyTrance festival vlakbij Santa Cruz waar ik best plezier heb gehad maar mijn draai niet echt kon vinden, een bezoek aan de hoofdstad van Paraguay (Asunción) die heus heel boeiend was maar ook de zoveelste stad op mijn weg. Hier, in deze tuin, vandaag, lijkt het geluk weer aan mijn zijde te zijn.

Als ik eerlijk ben is dat geluk er eigenlijk altijd. Al mijn wensen komen uit, ik ontmoet de gaafste mensen en tref de leukste baantjes. Maar waarom voelt dat dan niet zo? Is het mijn gedrevenheid die altijd uitkijkt naar dat wat voorbij de horizon ligt? Ben ik misschien ondankbaar? Wat is het dat me altijd een volgende stap doet zetten? Een stap uit het hier en nu, into the future.

 

“The answer is already there, I know, but I’m here…” (also from one of those wise people)

Zoveel onzichtbare dingen gebeuren en ik heb dan ook geen idee waar ik met dit schrijven naartoe wil. Ik bevind me somehow in een vloeibare staat van zijn, als een rups die volledig vloeibaar wordt in de cocon voordat hij een vlinder wordt. Ik denk aan het BWAD van mijn vader (Boodschap, Weerstand, Advies, Doel; zijn model voor het opzetten van een tekst of speech in zijn cursus), heb ik op dit moment echter geen advies of boodschap. Vast wel een weerstand en gelukkig zeker wel een doel; werken in Uruguay en wat (financiële) stabiliteit vinden te midden warme mensen.

Maar dat ligt weer in de toekomst, inderdaad there where also the answers are. Maar ik heb wat geduld gevonden en gebruik het spaarzaam om in het hier en nu te blijven. Een bad in groen en vogelgezang, tussen de mega-kamerplanten. Een zachte Paraguayaanse bries en een goed gemoed!

En de foto’s van de Iguazu watervallen die ik de volgende dag bezocht, watervallen zoals ze alleen in boeken en dromen te zien zijn. Maar niet heus want ik heb ze in het echt gezien 😉