Hello world!

Fibonacci-hinkstap naar het hart

Als de afgrond in zicht komt; je emotioneel aan het einde van je latijn bent en je bankrekening zo goed als leeg is, kun je je dan overgeven aan een groter geheel? Gaat dat vanzelf of moet je daar iets voor doen? En wat is dan de eerste stap?

Al reizend ervaar ik dat de magie van het leven vaak dichterbij lijkt te zijn dan wanneer de beslommeringen van een dagelijks gevestigd bestaan zich inmengen. Mocht ik me ergens vestigen dan is het dit aspect van reizen dat ik in de eerste plaats zou willen behouden. De afgelopen weken nam het me mee op een rondreis vol emotionele rijkdommen en materiële overvloedigheid. Terugkijkend voelt het alsof ik werd opgepakt door een groter geheel en ben meegevoerd langs bestemmingen die haarfijn rijmen met mijn hartenwensen. Er is zoveel helder geworden en nu ben ik terug in Montevideo om daar gestalte aan te geven.

P1150105

My first sunrise at an ocean facing east (the sun climbing out the ocean) around 5:30, the sun rises while the mind sets.

Campo de Corazones

De eerste bestemming was een community vlak buiten de stad op het platteland. De mooiste luchten in tijden gezien, geven onderdak aan de wisselende hoeveelheid mensen (tussen de 5 en 10) die hier wonen, bouwen en oogsten. Dat is als de aanhoudende droogte tijdig eindigt…

Bij aankomst vond ik direct de geweldige meditatie-dome die hier is gebouwd. Eindelijk een plek waar ik weer eens een 20 minuten op een kussen kon zitten en zo geschiede. Meditatie brengt een rust die – in eerste instantie – moeite kost maar die ik gelukkig onderhand leer te herkennen. Ik ben weer op een pad. Geen idee waarheen maar deze plek voelt goed.

‘s Avonds was er een klein kampvuurtje met mooie verhalen en rare rode bubbeltjeswijn. De volgende ochtend na een korte meditatie en een uurtje fysiek werk in de groentetuin (direct 6 blaren) een weelderig ontbijt. Heerlijke koffie, mooie ingrediënten, niet te krijgen in de stad.

La esmeralda

Al na één dag Campo de Corazones kon ik meerijden met Kim naar La Esmeralda. Daar woont hij met Jasmijn die ik via mijn zoekactie naar werk vorige maand heb ontmoet. Kim is een Viking (Noor) uit de VS, Jasmijn een super gezellige dame uit Elp (Drenthe) die weet wat ze wil. Ze verkoopt in La Esmeralda bouwgrond aan wat ze samen zien als een toenemende immigratiestroom van Europeanen die hier een vrij, veilig en gelukkig bestaan willen opbouwen. Ze zien Europa veranderen en hebben me behoorlijk geïnspireerd met hun ideeën.

Na ruim twee jaar in tenten en huurhuisjes aan de kust te hebben gewoond met soms niet meer dan een brood en een fles wijn 😉 zijn ze nu toe aan het bouwen van een huisje in de duinen. Ik heb een week bij ze gekampeerd, was welkom zo lang nodig om op adem te komen. Een behoefte die Jasmijn en Kim herkenden en die ik met dankbaarheid kon ontvangen. En wat een prachtig gebied hier!! Het lijkt op Friesland, en dan weer op de Veluwe, op de eilanden in Nederland en verderop op de Mediterraan. Wouw!

Kim stampt in één dag een watertoren van 6 meter uit de grond en ik een stoel. Maar niet alles gaat hier zo snel, zo hebben ze ruim een jaar moeten puzzelen om te ontdekken welk land hier te koop is, wat de prijzen zijn en wie de verkoper is. Daarbij kunnen documenten, materialen en andere zaken soms weken duren. Het is een oefening in geduld geweest voor ze maar (wederom) een inspiratie om te zien wat ze nu voor elkaar hebben!

Inspiratie die bovendien leidt tot een paar ideeën voor business. Meer puzzelstukjes die op hun plek vallen. Ik haal een nieuwe stempel voor mijn paspoort in Brazilië en berijd me voor op een dagje liften naar NovuTierra.

NovuTierra

Begin 2014 kwam vanuit Duitsland en Nederland een groep van 7 mensen naar hier om een commune te vestigen. Verbonden met hun vrienden in Europa zochten ze naar een vruchtbare plek om zichzelf, de aarde en iedereen die mee wil doen te verrijken en te doen groeien. Terug naar de basis, vooruit naar een nieuwe mensheid.

Ik heb het vaak gezegd, mijn reis gaat niet alleen over de buitenwereld maar (temeer) ook over de reis naar binnen. Lichaamswerk, meditatieretraites en vele workshops, het is een hobby zo niet een levensmissie. En zo wandelde ik hier regelrecht in een community met een zeer vruchtbare bodem en bevlogen teacher. Pan, sannyasin van Osho, heeft het over een spiritualiteit die zich vestigt in de bestaande wereld. Niet verstopt in een klooster, verstoken van lekker eten, drank, sex, suiker, een goed gesprek en andere zaken die een mens (ik) zou missen. Dat kan iedereen maar mist op veel vlakken de connectie met het reële leven op aarde. Hij heeft het over Osho, Gurdjieff en talloze (ver)lichte mensen van toen en nu. Zijn verhaal resoneert in mij, ik ben bevlogen, vol energie en vind de energie terug waarmee ik 18 maanden geleden vertrok uit Nederland. De mind is bang om vrijheid te verliezen en haalt soms trucs uit. Maar mijn wezen vindt iets, herkent iets, dat ik altijd al zocht.

Er wonen nu zo´n 15 mensen in NovuTierra. Met Pan, Lala en Tara op bezoek 18, ik ben nummer 19. Het is een rustige drukte van bewuste mensen. Er wordt (hard, meditatief, gezellig) gewerkt, we hebben siësta en er zijn meditaties. ´s Avonds doen we meestal lichaamswerk of zijn er bijeenkomsten. En het eten is (desondanks het anti-giardia dieet die ze net deze week hebben) helemaal geweldig en abundance. In het begin allemaal best confronterend maar gaande de week juist bevrijdend. Ik werk mee in de permacultuurtuin en bij het bouwen aan hun earth house. En met Sarga (die ik al sinds een paar jaren hier wou opzoeken) maak ik keukendeurtjes waar we twee dagen over doen. Wat een oefening voor mij om de frustratie om zoveel tijd voor iets heel simpels te gebruiken als riet in de wind om te zien buigen in een rijke ervaring. De laatste dag vinden we tijd voor een wandeling en een duik in de prachtige rivier. Wat een prachtige retraite, wat een welkome ervaring.

 

Terug in de stad sta ik met gemak om 6 uur op, studeer drie uur voor het ontbijt, werk de hele dag aan mijn projecten en heb ‘s avonds energie over. Het vuur is aan en bovendien zonder koffie en suiker ben ik meer in mijn lijf dan lang geleden. Het hier en nu lijkt dichterbij te komen. Zo voelen deze weken als een hinkstap naar mijn centrum. Als een Fibonacci spiraal naar binnen, naar het hart. De afstand nu – terug in Montevideo – doet me goed. Ik kan uitzoomen en voelen wat er nou allemaal is gebeurd en hoe ik opeens over zoveel energie kan beschikken! Hopelijk kan ik dezelfde weg (spiraal) naar buiten vinden om mijn projecten naar buiten te brengen. Daarvoor eerdaags een pagina op mijn site, een korte blog en een nieuwe website bovendien. En dan hopelijk weer naar NovuTierra, voorts op De Camina*.

 

WikiPediaA pilgrimage is a journey or search of moral or spiritual significance. Typically, it is a journey to a shrine or other location of importance to a person’s beliefs and faith, although sometimes it can be a metaphorical journey into someone’s own beliefs.