Hello world!

Cabo Polonio – mini vakantie aan zee

Ik ben op vakantie geweest met de comune. Yes, ik ben weer op Kobu (zo heet het land, ongeveer 40 hectare met twee riviertjes en ruimte voor een grote permacutuurtuin, huizen en hopelijk later een grote groepsruimte voor meditaties en bijeenkomsten). Dit keer plan ik een week of zes maar de plannen veranderen de hele tijd dus daar leer ik me maar in te ontspannen :-)

In ieder geval word ik hier straks 30 en daar kijk ik erg naar uit. Niet alleen vanwege de geweldige cakes die we hier maken, temeer omdat ik me hier thuis voel en ik blij ben om te verjaren onder vrienden. Bovendien voelt het geweldig dat ik deze plek überhaupt zo rond deze verjaardag gevonden heb!

Maar later meer daarover, ik plan een post (in het Engels) om iets uitgebreider te schrijven over wat ik hier nu meemaak. Wel spannend maar ik wil het graag delen. Voor nu wat pracht-plaatsjes van een heel bijzondere plek in Uruguay: Cabo Polonio. Een dropje zonder weg, zonder internet en zonder elektriciteit. Een vakantiekolonie waar je een stapje terug gaat in de tijd. Op z’n Uruguayaans, dat wel. Met veel vakantie vierende Argentijnen en Brazilianen. En in lekkende, zeer houtje-touwtje gebouwde huisjes.

Iets over de notie voor kwaliteit in Uruguay..

Alle huisjes op 500 meter van het strand zijn ‘gedoogd’ gebouwd op grond van de overheid. Ze kunnen kan ieder moment met een bulldozer worden verhuist naar het hiernamaals (en dat is ook zo gebeurd), dus investeren de eigenaren van hostels en cabañas (vakantiehuisjes) hier niet al te veel.

De algemene kwaliteitsstandaard in Uruguay is bijzonder laag. Iets dat overal opvalt (kleren, eten, service – het openbaar vervoer is trouwens goed) maar echt verbazingwekkend is in huizen, bouwmaterialen en gereedschap. Nu is import ontzettend duur – dus daar kun je een deel op herleiden – maar een notie voor kwaliteit lijkt er overal genomen sowieso niet te zijn. Mensen hebben nog nooit een goede schroevendraaier gebruikt of met kwaliteitsverf gewerkt. Dus doen ze ieder jaar hun gevel verven in plaats van één keer te investeren in goede verf. En deze mindset lijdt er bovendien toe dat in verschillende plaatsen aan de kust mensen meer vakantiehuisjes gaan bouwen bij een teruglopend aantal vakantiegangers. Dit is voor mij nauwelijks te bevatten; vakantiedorpjes aan de kust zijn dus minder populair maar de huisjes schieten er uit de grond omdat de verhuurders zo denken hun inkomsten op pijl te houden..

Dat is wennen. Op goede materialen moet je soms lang wachten en ieder bestelling moet je zelf drie keer controleren. Uitbesteed werk wordt vaak aan buitenlanders gegund als mensen wel kwaliteit willen maar bovenal lijkt de gemiddelde Uruguayaan prima content met de status quo. Bovendien is iedereen altijd wel bijzonder vriendelijk (das niet per se hetzelfde als behulpzaam) en nieuwsgierig. En welkom, dat is misschien nog wel het beste, ze zijn ontzettend welkom, speciaal naar buitenlanders.

Tja, dat wou ik blijkbaar graag even opschrijven :-)
I love quality dus ik ben soms verbaast als ik zie hoe het hier gaat. Op Kobu hebben we gelukkig Duits en Nederlands gereedschap. Dus als je hier de workshop in loopt is alles dat je vastpakt super kwaliteit. Heerlijk 😉

En dan de foto’s van de vakantie!

Cabo Polonio was verder fantastisch. Heerlijke wandelingen en goede gesprekken. Fijne bijeenkomsten, muziek, zwemmen en zeewind. Het was fijn om te ontspannen en van verschillende mensen wat verhalen en ervaringen te horen. Zo ontmoet ik iedereen in een relaxed tempo en telkens in de juiste setting.

Enjoy the photos (en onderschriften)!