Hello world!

Trip of a lifetime

Ik zit met Deborah in de bus terug van Kobu naar Montevideo, inspiratie om te schrijven; een terugkijk op twee onvergetelijke maanden. Naast me zit niet meer een zus of zusje maar een vriendin. We hebben elkaar werkelijk leren kennen en gezien, onze harten naar elkaar geopend en op vele niveaus van elkaar geleerd. Samen op reis én samen met Novutierra.

chiel_vaessen-zuid_amerika-25603_resized_0

 

Het hele avontuur begon met een paar ontspannen dagen aan het strand met de vrienden van Novutierra. Een hele nieuwe wereld van warmte en nabijheid ging open voor Deborah. En ook andersom voor mij naar haar. Dat en een heel ontspannen ongedwongen sfeer aan het einde van de wereld waar we een stukje paradijs aan het strand hebben. Waar – zoals ik eerder al schreef – de dinosaurusen voor je gevoel zo weer de zee uit zouden kunnen lopen.

Na deze ontspannen landing en kennismaking (ook voor mij en Deborah, we hadden elkaar 2,5 jaar niet gezien) hebben we samen drie weken door Argentinië en Chili gereisd. Liften, lopen, met de bus en met de boot. Op een stop in beide hoofdsteden na, zijn we voornamelijk de natuur in geweest. En natuurlijk heerlijk eten en wijn drinken. We sliepen als landlopers en dineerden als koningen. Waarbij we als echte Hollanders te werk gingen als het ging om het vinden van de beste deals en leukste opties 😉

chiel_vaessen-zuid_amerika-61312_resized_0

Op de boulevard in Buenos Aires komen mensen in de avond samen om te drinken en te dansen. Zo liepen wij een salsa spektakel in waar we werden geïnterviewd voor 150 mensen en een onhandig dansje maakten :)

 

De foto’s (met bijschriften als je klikt) spreken voor zich. Deborah heeft een reisverslag bijgehouden op Polarsteps met veel foto’s en verhalen. Als iedere backpacker trokken we van stad naar stad. Op iedere bestemming een paar dagen om te ontdekken en te ontspannen, met hier en daar een bijzondere ontmoeting. Ik kon zien hoe veel ervaring ik heb met reizen. Praktisch bijvoorbeeld met het lezen van een stadskaart en het stellen van de juiste vragen om de mooie routes en toffe hoekjes te vinden. Maar meer nog in het laten ontstaan van ontmoetingen en mooie situaties. Daar komt de gaafheid van alleen reizen om de hoek en her en der kon ik dat met Deborah delen. Maar vooral waren we samen op pad. Echt de tijd om elkaar te ontmoeten en in de avonturen elkaar eens beter te leren kennen.

chiel_vaessen-zuid_amerika-09137_resized_0

 

En dan is deze trip voor mij ook de genezing van het backpacken geweest. Als er nog een verlangen was om meer op deze manier te reizen dan is die voor nu helemaal vervult. Zeker als het gaat om rondtrekken om het rondtrekken. Mijn reis hierheen had – zonder dat ik precies wist welk – een doel. Om iets van betekenis te vinden in mijn leven. Nu ik dat in toenemende dankbaarheid heb gevonden en het zoeken voor nu over is, hoef ik ook nergens meer heen.

Behalve naar Europa en Nederland maar daar later meer over.
(Update: zie deze blogpost over mijn trip naar Europa)

Ja, vooral was het een dichter bij elkaar komen met Deborah. Het was totaal niet alsof we elkaar al jaren niet hadden gezien, meer eigenlijk als een paar weken of maanden hooguit. Super grappig en ook heel mooi om zo vertrouwd te voelen met iemand. Het resultaat van samen opgroeien denken we. Zonder ruzie of struggles zijn we nu dus twee maanden samen geweest.

 

De laatste weken in Kobu, onze commune in het midden van Uruguay. Ik vond het best spannend om Deborah daar te ontvangen. Mensen rennen binnen een week weg of ze ontspannen en vinden het helemaal geweldig. De cultuur hier, het dagritme, de overweldigende hoeveelheid liefde en het contrast met de ‘norm(ale)’ maatschappij vergen dat je wel een beetje moet wennen meestal. Maar ze dook er direct in en behalve dat ik een paar keer een wenkbrauw omhoog zag gaan kon ze vooral meer en meer ontspannen. En zag ze onderweg al een paar mooie dingen van zichzelf. Zoals bijvoorbeeld altijd door iedereen leuk gevonden te willen worden en hoeveel spanning en moeite dat kost. Wouw!

img-20170308-wa0000

Op Kobu zijn ook twee paarden. En niemand die echt weet hoe je paard moet/kunt rijden. Dus dat was dé manier om dichter bij te komen. Bij de paarden maar vooral ook bij de mensen. Eerst free-style spelen (horsemenship / paardenfluisteraar) en op het paard met het contact dat daaruit voorkomt. Op de laatste dag zelf een heuse rijles voor Shakti en Rava gevolgd door een buitenrit met Nihima. Alles; de mensen, paarden, meditaties en heel veel kleine dingen vielen de laatste dag op hun plek zei ze tegen me. De magie van leven in een mystery school.

Wouw, ik schreef het al in mijn vorige blog; ik ben zo dankbaar dat ik dit nu heb kunnen delen met iemand uit Nederland, iemand uit mijn leven daar. Als je dit leest en ook nieuwsgierig bent, laat het me dan alsjeblieft weten. Want het is niet uit te leggen. Ik lees mijn blogs met enige regelmaat terug en zie dan dat de woorden kloppen. Maar om te voelen dat het leven in ecstasy geleefd kán worden – daarvoor is een duik in dit warme bad een geweldige realisatie. Dankjewel voor deze heerlijke twee maanden Deborah!

chiel_vaessen-zuid_amerika-40942_resized_0

One thought on “Trip of a lifetime

  1. Sanne

    oh wat is het toch fijn om zo met je mee te kunnen genieten. En heel gaaf dat jullie samen zo gereisd hebben.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>