Hello world!

De Atlantische oceaan

 

“Does this path have a heart? If it does, the path is good; if it doesn’t, it is of no use. Both paths lead nowhere; but one has a heart, the other doesn’t. One makes for a joyful journey; as long as you follow it, you are one with it. The other will make you curse your life. One makes you strong; the other weakens you.”

Quote van Don Juan in ‘The teachings of Don Juan’ door Carlos Castaneda. Gevonden in ‘Keep the river on your right’ door Tobias Schneebaum. Beide boeken onderweg gelezen.

IMG_20150105_135354_resized_0

 

We zijn aan de overkant!!

Wat een avontuur! Drie weken in een kleine ruimte, dag en nacht paraat. Op onze hoede voor de meest constante winden op de planeet en waakzaam voor saaiheid die toe kan slaan. Mijn meest aanwezige beleving nu: de hele reis voelt als 1 dag!

7 December vertrokken we dus uit Gran Canaria, op weg naar Antigua waar we nu zijn. We hebben er 22 dagen over gedaan en al voelt het dus als 1 heel lange dag, is er onderweg heus meer gebeurd dan over de grote blauwe plas turen en films kijken. Want wat heb ik getuurd en wat heb ik een boel films gezien…

De eerste dag, correctie, de eerste nacht, pikte de wind op en moesten we een tweede rif in het grootzeil leggen. Geen probleem normaal gesproken maar toen ik de spanning van de val (het touw waarmee je een zeil hijst) haalde om het zeil te laten zakken hoorde ik een felle knal. Ik zag niets in het donker boven mij, totdat de zaklamp ons liet zien dat het blok van het zeil was losgebroken.. Het kapotte blok bovenin de mast en het zeil in een vrije val naar beneden. Er moest dus iemand de mast in om de lijn naar beneden te halen zodat we het zeil weer zouden kunnen hijsen. In de nacht, op een toenemend klostende zee (er was een reden voor een extra rif). Een half uur later stond Jacob bond en blauw met schaafwonden en totaal uitgeput weer onderaan de mast. Instant zeeziek vertrok hij naar zijn bed, de lijn was opgehaald maar, zo bleek, Tyler zou de volgende dag nog een keer naar boven moeten om het oude blok te vervangen. Reality check, this place is serious!

Het lukte Tyler de volgende dag zonder grote problemen de reparatie af te maken en ik was tijdens de nachtelijke storm een paar dagen later maar wat blij met een betrouwbaar blok boven in de mast.

Hoe zwaar het is om de mast in te gaan ontdekte ik op dag 12 toen ik zelf omhoog ging om de val van de spinnaker op te halen. De spinnaker was de dag ervoor keihard in de knoop geraakt met de fok, en bij het neerhalen was de val bovenin de mast achtergebleven.

Een spinnaker is een belachelijk groot en licht zeil, een soort gigantische halve luchtballon die als een vlieger voor de boot vliegt als je met relatief lichte wind voor de wind vaart. Ze heeft een eigen wil en is zeer gewillig snelheid te maken. Maar af en toe klapt het zeil naar binnen, trekt ze de boot uit de koers van de stuurautomaat en/of veroorzaakt ze gevechten aan dek. Doordat ze niet gestreken wil worden of dus door in de knoop te raken. Deze knoop, in toenemende wind, vroeg er wederom om dat zowel Jacob als Tyler een half uur de mast in moesten.. Ik zou ook gaan maar toen ik mijn schoenen aan had getrokken was Tyler – tot mijn frustratie – al boven. Frustraties als deze blijken bij zo’n lange tocht te horen (tot mijn frustratie dan weer!), ik wou graag mijn deel bijdragen. Toen ik echter de volgende dag naar boven ging voor het kleinste klusje tot zover, moest ik toegeven dat het mij bij de hoge golven van de dag ervoor waarschijnlijk niet was gelukt de spinnaker los te krijgen. Ik dacht dat ik ervaring had van mijn zeiltocht naar Roemenië! En al is dat zeker het geval en zijn veel dingen hier aan boord juist eenvoudiger en lichter (alles is ontworpen voor één of twee zeilers), is de klim naar boven bruut en zwaar. Respect voor de heren aan boord, de zee en voor wat mij nog te wachten staat…

0102015105844

Dat dat laatste zich zou vertonen in de verschijning van de walvis de volgende ochtend was van een heel ander orde dan verwacht! Ik werd wakker geroepen door Kasia. Ik had haar gevraagd me te roepen als er walvissen waren en dit exemplaar, Henry, zwom met ons mee! Vaker passeer je ze wat niet langer dan een minuut duurt. Henry zwom lang genoeg mee om met een lang touw achter de boot met hem mee te zwemmen. Tegek! Een stukje uit mijn log;

… Maar het vetste vandaag is wel het zwemmen met de walvis! 6 meter schoonheid, rust, nieuwsgierigheid, majestueusiteit, intelligentie, solitude, twijfelloosheid, blijdschap, confidence. Voor mij genot, plezier, fascinatie, hier en nu, prachtdier, uitwisseling van twee kleuren van leven, twee frequenties op de oceaan. Een vinkje op mijn bucketlist, een wonderschone ervaring en tegekke manier om je dag te beginnen, midden op de Atlantic! 17°15N 44°21W …

Een dag later was Henry er weer, samen met zijn grote zus, moeder, nicht of vriendin (?), ze zouden uiteindelijk een dag of vijf af en aan met ons mee zwemmen!

collage_20150105140655179

Na twee volle weken begon ik uit te kijken naar een ander soort vervulling. Genoeg (teveel) films, slaap en betekenisloze activiteiten. Zin om te schrijven, plannen te maken voor de overkant en goede boeken te lezen. En zo begon ik aan een uitgebreide flessenpost, aan ‘keep the river on your right’ en ‘the teachings of Don Juan’, aan het uitwerken van de route op onze zeekaart en het bewerken van mijn foto’s.

Vervulling die zich afwisselde met een toenemende eenzaamheid aan boord. Steeds meer begon het geheel te voelen als één dag. Maar ook had ik steeds meer het gevoel dat we langs elkaar heen gingen leven. Ik schrijf in mijn dagboek over onzekerheid en twijfel waar ik nu in Godsnaam ben.. Heeft dit pad een hart? Tegelijk tref ik mezelf ook steeds vaker meditatief – turend over de zee – aan. Een rust en diepgang waar ik naar verlangde, waar ik op had gehoopt.

Terugkijkend op die laatste week zie ik dat we allemaal steeds meer behoefte aan land kregen. Het onderbewuste was zat van de leegte en de stilte. Van iedere dag dezelfde wind, van geen verse groente en fruit. Als de tocht langer had geduurd was dat punt vast later gekomen maar met de geur van Pina Colada en de klanken van stealdrums in aantocht denk ik dat we allemaal stiekem hunkerden naar een hamburger aan wal. Naar nieuwe mensen en afwisseling van activiteiten.

IMG_20150105_132852_resized_0

Verschillende ontdekkingen en inzichten kwamen voorbij tijdens de tocht, twee drijven naar boven.

De eerste is dat ik de voorkeur geef aan contact en samenzijn als het moeilijk wordt. Je kunt of dichter naar elkaar komen (en je frusts delen) of juist uit elkaar kan gaan om het zelf aan te gaan. Beide zijn waardevol en al ben ik de man die alleen op reis gaat, ben ik juist ook de persoon die contact zoekt. En als je aan het reizen bent heb je dat soort dingen niet altijd voor het zeggen. Buiten je comfort zone doe je dit soort ontdekkingen. Ik prijs me dan gelukkig met de rijk voedingsbodem die ik heb om dergelijke eenzaamheid tot iets moois te laten zijn. Ik heb voldoende verhalen gehoord van crew aan boord andere schepen die daartoe niet in staat waren..

In ontmoeting met andere gebruiken en culturen ben ik nu de kameleon. Juist daarin komt de vraag naar boven; bevind ik me op een pad met een hart? Is dit mijn pad of ben ik alleen maar aan het (mee)liften? Hoe ver pas ik mij aan, buig ik mee, en in hoe verre geef ik richting? Het zijn vragen die zich in de verstilling aandienen. Die me raken als ik onzeker ben. Zonder wortels, huis, baan, relatie waaraan ik zekerheid kan ontlenen. Het is precies waar ik naar op uit ben, waar ik van groei. En toch zou ik ze ook los willen laten, gewoon op reis zijn en juist niet bezig zijn met degelijke vragen..

En daar is de tweede ontdekking; ik wil niet hangen in gedachten, inzichten en analyses. Wel wil ik keer op keer op zoek zijn naar een weg om dingen in de vorm van ervaringen te beleven. Dingen die echt gebeuren. Ik voel me regelmatig klein als ik niet meer weet waar ik heen moet of overspoeld word door gedachten en soms gepieker. Drie weken zee en je komst dat onherroepelijk tegen. Mijn aanpak nu; ik vraag naar de mooiste wandeling of bak een brood. Ik ontmoet andere reizigers, drink veel te veel cocktails of ik raak verdwaald in een stad. Telkens als ik het niet meer weet of juist als ik het denk te weten!

Dus: vast zal ik verderop ook weer alleen reizen, maar voor nu hoop ik samen met twee of drie mensen een auto te kopen om van Suriname naar Uruguay te reizen. Geen idee of dat haalbaar is (tips zijn welkom!) maar het lijkt me geweldig om van community naar community te hoppen en waarde, liefde, contact, werk, wonen en leven uit te wisselen. Dat is vooruit, dat is experiencing. Dat is samenzijn gecombineerd met de uitdaging om alles in ervaringen te gieten. Heerlijk :-)

En zo rol ik in een rollercoaster van ervaring, struggle en bliss 29 december de haven van Antigua in. Na drie weken zout water, lange nachtwachten en verstoken van schone kleren. Right into a culture shock, klaar (?) voor de volgende etappe. Klaar? Ja. Een paar dagen aan wal, spelend met de thema’s die me onderweg zijn gaan raken, openbaren zich al nieuwe paden, nieuwe ervaringen. Kom ik nieuwe mensen tegen. Voel ik me klein in de culture shock en groots in mijn avontuur. Trots en onzeker.
Dit pad heeft een hart.

 

Signing out
To be continued