Hello world!

Ria’s in en uit, wachten op goede wind

Vissersbootjes racen links en rechts voorbij, twee dagen regen, we wachten op goede wind terwijl de vissers voorbij varen met mosselen van de honderden banken rondom. We verkennen de Ria’s in noord Spanje; een soort rivieren/fjorden waar de oceaan enkele tientallen kilometers landinwaarts gaat met als gevolg prachtige stranden, rotskusten en dorpjes. Ontzettend lieve mensen en heerlijk eten. Ik ben nu bijna een week op Makara, een ruime catamaran gebouwd voor de oceaan. Tyler en Kasia varen samen met hun vriend Jacob in etappes de wereld rond, vrij, in een tempo waaraan je moet wennen als je van vaste wal komt.

La Corūna was eerlijk gezegd de eerste serieuze haven waar ik schepen zou kunnen vinden voor de oversteek. Blij toe dat ik eerst de Côte d’Azur heb verkend, San Sebastian en Bilbao heb bezocht. Een geweldige tour; zee ten zuiden, toen bergen en daarna zee aan de noordkant. Een stuk Europa dat ik nooit had gezien. En ik kom hier vast nog eens terug, zeker nu ik ook een groot stuk van Galicia heb verkend. Prachtig.

Tyler en Jacob komen uit North Carolina, US, Kasia uit Schotland. Tyler en Kasia zijn getrouwd en hebben een groot schip gekocht om in etappes de wereld te verkennen. Ze zijn even oud als ik en deze tweede reis heeft ze tot nu toe in een grote omtrek via de Azoren, Schotland, Nederland,  en Frankrijk naar Spanje gebracht. Avonturen op de Noordzee vanwaar ze noodgedwongen Nederland via Harlingen binnen moesten varen (i.p.v. Enkhuizen). En op de Golf van Biskaje waar ze in Frankrijk een nieuw roer moesten maken (een catamaran heeft er gelukkig twee :) ). Vanuit La Corūna varen we nu samen via Portugal naar de Canarische eilanden. Eenmaal daar varen ze naar de Bahama’s. Ik mik eigenlijk op een wat zuidelijker bestemming maar ik mag mee en het lijkt te klikken dus als er zich in Lissabon of Palma geen andere kans voordoet kan ik in ieder geval oversteken! Hiep Hiep Hieperdepiep!

Er gebeurt ondertussen zoveel en tegelijk zo weinig.. ‘Cruzing life’ takes some getting used to, net als met pensioen gaan – zo lees ik in één van de vele boeken aan boord. Het is uitslapen, wachten, zeilen met stuurautomaat en de boot is gemaakt om te zeilen door één of twee mensen. Tegelijk zijn er acht slaapplaatsen en de vier ruime hutten in de vier hoeken van het schip. Zo heeft iedereen veel eigen ruimte en kun je / kunnen we gemakkelijk alleen zijn aan boord. Het is een klein dorpje waar we samen leven. En daar gebeurt tegelijk heel veel. Vooral in mij nu. Waar ben ik? Volg ik mijn eigen koers, moet ik misschien verder over land of ben ik waar ik moet zijn? Waar komt het gigantische contrast tussen liften en zeilen vandaan? Hoe wen ik hieraan? Hoe pas ik me aan aan deze mensen? Hoe ver pas ik me aan? Wat is mijn ruimte? Het zijn de vragen die ik niet voorzag, maar waar ik wel expliciet naar op zoek ben. Het is reizen. En zo lijk ik aardig in de rui te zijn, klaar voor meer, klaar voor de oversteek. Maar die is pas eind november, op z’n vroegs, als de trade winds opsteken en een veilige vaart naar de Caribbean mogelijk maken.

image

image