Hello world!

big blogpost met veel fotos en comments enabled ;-)

Firt must-go destination | Willekleurig in real life ontdekt | 2 uur zonder boot | Weer alleen op reis


Hey Folks!

Het is een vette amazing rollercoaster hier, de dagen zijn vol avontuur, vandaag eindelijk een dag rust, internet en (eindelijk) goede koffie! Ik ben in Secret Harbour, Grenada, en zit sinds lange tijd weer eens een hele dag op één stoel!

IMG_20150610_190848_resized_1

Dominica
Maria is ondertussen terug naar Duitsland gevlogen, we hebben een tegekke tijd gehad samen, vooral Dominica was magisch! Het is de eerste must-go bestemming van de plaatsen die ik tot dusver heb bezocht. Beautiful, lush, vibrant jungle and friendly fun-loving people! Ons plan was (maanden geleden al) een auto te kopen en ermee door de jungle te gaan. Wel, we hebben zuid Amerika niet samen bereikt, wel hebben we met een vierwiel auto de jungle getrotseerd, bergmeer, natuurlijke waterval-glijbaan, 5 meter klifjump en zo o zo mooie jungle! Alsof je door de dierentuin loopt 😉 , bijzondere geuren, planten, het is echt de exploring dream coming true! Met volle teugen genieten, genoten, we hebben een bijzondere tijd gehad samen en nu hebben onze beide reizen een nieuwe, een eigen richting gevonden en dat hebben we kunnen vieren op dit prachtige eiland (zie de foto’s).

collage_20150610211848562_resized_0

Grenada
Ik ben nu dus in Grenada en ook hier is het paradijs. Aan de binnenlanden kom ik helaas niet toe, doch Hog Island is het pareltje om de hoek waar tientallen bootjes liggen om de stormen in het orkaanseizoen te ontlopen. Het zijn kapiteinen met baarden en families met kinderen. Hitchhikers zoals ikzelf en locale vissers. Iedereen trekt met elkaar op op dit prachtige strandje aan het zuidelijkste puntje van de eilandenreeks zuidwaarts.
Het is reallife Willekleurig. Gisteren was er een bbq, alle cruisers (mensen die op zeilbootjes wonen) verzamelen zich in het barretje zonder water en stroom maar met dagelijks koud bier. Er wordt een volleybalnet opgezet in het water, met mangrove palen uit het bos en vier ankers. De vissers ruilen hun waar voor het één en ander van de gril, we eten conch voor lunch en de kids varen in sailing dinghies tussen alle bootjes door. Het is een komen en gaan van zo verschillende mensen die allemaal van hun droom hun dagelijks leven hebben gemaakt. De kinderen doen ‘s ochtends hun schoolwerk op het strand of op de boot en in de middag zoeken ze elkaar op via de radio en spelen tot in de late uurtjes. Overigens liggen de meeste qua school voor op hun leeftijdsgenoten, spreken ze allemaal 2 talen en leren ze ontzettend veel over de eilanden, de natuur en cultuur. De ouders blije en vrije mensen. Het is een bevrijding om deze plek te hebben gevonden, ik zou graag een paar weken blijven maar er lijkt zich een andere weg voor mij uit te strekken…

Twee uur zonder boot
Nou, ben ik dus eergisteren vriendelijk doch dwingend verzocht van boord te gaan, zat ik dus zonder boot.. Het was een zeer awkward gesprek dat begon over geld en gedoe maar uiteindelijk bleek dat we niet allemaal even verbaal begaafd zijn en het soms gewoon klaar is.
Ik zat te broeden op een mogelijke zee-vis tocht met locale vissers; drie dagen lange lijn vissen op tonijn, haai en zwaarvis. Daarna zou ik volgende week dan een cargo-ferry nemen naar Trinidad. Maar die plannen zijn nu veranderd, zonder boot is er opeens een boel energie om door te pakken en zuidwaarts te gaan. De vistocht te skippen en de gigantische schildpadden probeer ik op Trinidad te gaan zien. En twee uur na dat besluit, nadat ik met m’n tassen aan wal stond, vind ik een Amerikaans stel (Matt en Kirsten die ik al eerder had ontmoet in Bequia) dat me graag meeneemt naar Trinidad! Mike zij me al vorige week; “you got a shitload of horseshoes up your wongka wongka!” And so it is, around every corner there lies an adventure.
Het was inderdaad tijd om van boort te gaan, ik had het ergens wel gevoeld, maar toch is het altijd spannend om de stap te maken, de volgende stap die nu toch echt op reizen gaat lijken; locale vrachtschepen die ook passagiers meenemen, straks liftend door Zuid Amerika!

collage_20150610221346075_20150610221656656_resized_0

I could taken the prop off during snorkeling just like that… Mike has a very long todo list, I saved him from having to buy a new prop 😉 Mitchell, the one armed mechanic and diver (!) came by to put it back on.

Alleen
En zo sta ik er voor het eerst in maanden dus weer behoorlijk alleen voor. Ik en een tas met spullen, op mijn eigen queste. Open om samen op te trekken maar ultamatly dus wel alleen op reis rond de wereld. Dat blijkt en voelt ook zo nu. Vandaag sta ik (ik ben tijdens dit laatste schrijven in Trinidad aangekomen) alleen op de kade, met mijn heringerichte tas en goede moed. Er strekt zich een onbekende weg voor mij uit, ik zet een pas en ga waarempel vooruit, zo’n rijk gevoel!

 

8 thoughts on “big blogpost met veel fotos en comments enabled ;-)

  1. Sanne

    Holey maloney. Wat een avonturen. Raar je op Satia te zien, het land van ‘mijn’ piraat. May he burn in Hell forever :-D. Heerlijk om door je ogen mee te lezen.
    Ik zat in mn foto’s te rommelen op zoek naar nog wat materiaal voor bij blogposts en zag jou knoflook pellen voor de laatste Retoriek dag. Het lijkt honderd jaar geleden.
    Hier mijn zoveelste kluizenaarsweek naar de gallemiesjes aan het draaien doordat er teveel leuks en belangrijks te doen is. Het beste zou dan zijn om daar niet van te balen maar dat lukt me nou ook weer niet helemaal. Ik zal het concept eens opnieuw moeten bekijken.
    Missyou! Geniet! x

  2. McFarmer

    Chiel, je bent een held! Deze week vorig jaar nog aan het buffelen op het TT-circuit en nu… ! onderweg in Zuid Amerika!

    Tot Snel!!

    Big Hug!

    Matthijs

  3. Annet Suurmeijer

    Hai Chiel ,
    Volg je van tijd tot tijd
    Geniet van je verhalen. Heb het gevoel dat je met het verstrijken van de tijd steeds meer groeit.
    Een goed proces!
    Zoals de Schotten in de Highlands zeggen “find Your own path”
    Lfs met dikke Friese tût
    Peter en Annet

  4. anita

    He lieve Chiel,
    Bedankt voor je leuk beschreven kaart uit St Maarten! De landingen van de vliegtuigen, zijn daar inderdaad weerzinwekkend. Heerlijk om je verhalen te volgen, en wat doe je het “goed” daar! Niet alle dagen zullen een feestje zijn, en dan moet je toch weer door .Inmiddels heb je je tekort aan verre reizen ruimschoots ingehaald. Van mamma hoorde ik, dat je binnenkort naar Colombia gaat om je Spaans bij te spijkeren.Zet “m op Je bent ver weg, maar door je weblog ook weer niet!
    Wel blijven schrijven hoor.
    Dikke kus, Anita, en lieve groet van John.

  5. Nadja van Berkel

    Wat fijn, wat groots lieve Chiel. Wij smullen van je verhalen en genieten heerlijk mee. Je bent ‘n geboren wereldreiziger! Blijf verwonderen en genieten lieverd. Met liefs uit Liempde voor in je backpack :-)

  6. Willemijn

    Jaaaaa ik voel met je mee kwa het vliegen.
    Wat ik zo heerlijk vind aan van plek naar plek varen, is dat mijn lijf en ‘spirit’ in een tempo op reis zijn wat ik ken van ‘thuis’ op het droge.
    Zodra ik ga vliegen voelt het altijd als of ik een deel mis, letterlijk omdat je over allerlei gebieden vliegt die je vanuit een niet alledaags perspectief ziet. Daarbij heb ik met vliegen altijd het gevoel dat mijn lijf wel mee komt, alleen dat iets van mij er langer over doet om daar te komen waar mijn lijf is.
    En vliegen vind ik ook leuk 😀

    Dank voor het delen van je avonturen. Je verhalen inspireren me!
    Goeie vaart, vlucht, ride, hike,
    Liefs Willemijn

  7. Jeannette Oosterhoff

    Hoi neef(je) als ik je verhalen lees is het net of je ze persoonlijk aan me vertelt ,het boeit en is beeldend
    Wacht met spanning op het vervolg!!!!! Xxxxx jes je tantetje ::: Jeannette

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>